از مسجد بر میگشت که خبر آوردند همسرت را دریاب.سراسیمه دوید که تمام قد افتاد روی زمین.بلند شد،دوباره دوید.ازمسجد تا خانه راهی نبود. می افتاد ولی دوباره بلند شد.
درخانه باز بود.خودش را رساند بالای سر فاطمه.سر زهرایش را گذاشت روی زانو و گفت:"زهراجان!"
فاطمه ولی هیچ نگفت.برای بار دوم گفت:"دختر پیامبر!"جوابی اما نشنید.سومین بار صدا زد:"دختر کسی که به فقرا کمک می کرد!"این بار هم جواب نداد.
-دختر کسی که با ملائکه نماز می خواند!
این دفعه که جوابی نشنید گفت:"فاطمه با من حرف بزن.منم علی،پسرعمویت."
فاطمه آرام چشم هایش را باز کرد و اشک ریخت.علی هم.

مـــدام به بچه ها سفارش می کرد که صدای گریه شان بلند نشود،خودش اما زود یادش رفت.
موقع غسل دادن زهرا یاد ضرب شلاق قنفذ افتاد.سرش را گذاشت به دیوار و بلند بلند گریه کرد.
اسماء و بچه ها هاج و واج مانده بودند.برآمدگی بازو آمده بود زیر دستش... .

پ.ن:

کتاب چهارده خورشید و یک آفتاب -آفتاب در محراب-

نوشته شده در سه شنبه 1391/01/29ساعت 23:27 توسط نحل| |